من زنم همزاد بارون

هم نژاد کوه و تیشه

طعم شیرین یه آغوش

معنی درخت و ریشه

عطر من اگه بپیچه

ذهن شعرام، تازه میشه

اگه دستامو بکارم

سبز میشم تا همیشه

من زنم که روح عشق و میسپاره به سینه من

من زنم مرحم درد دل عاشقای شبگرد

تنم از جنس بهاره

تو شبای کهنه و سرد

تک درخت ایستاده تو حجوم وحشی درد

اما تو ، عمق نگاهم یه قبیله بی کسی هست

روی هر گوشه قلبم

زخم بی هم نفسی هست

من زنم ، زن زمستون

زن شعرای پریشون

رو تنم زخمه غربت

تو چشام هوای بارون

من زنم همزاد بارون